HISTORIA KLASZTORU OO. BERNARDYNÓW W ŁODZI

Kościół św. Elżbiety i bł. Anastazego Pankiewicza

Klasztor oo. Bernardynów w Łodzi zawdzięcza swoje powstanie o. Anastazemu Pankiewiczowi (1882- 1942). O. Anastazy kupił w dzielnicy Doły kilka działek od Niemców i Żydów, wybudował w latach 1932 - 37 na scalonym terenie 3-piętrowy gmach na klasztor i gimnazjum oraz prowizoryczny, jednonawowy, kościół. Po kanonicznej erekcji domu w roku 1932 o. Anastazy Pankiewicz został pierwszym przełożonym.

We wspomnianym obiekcie w 1937 r. otwarto tam prywatne gimnazjum ogólnokształcące, do którego O. Pankiewicz zaangażował oprócz zakonnego katechety (O. Walentego Gawła, a potem O. Dionizego Wywrockiego), wyłącznie nauczycieli świeckich.

W 1939 r. podniesiono łódzką rezydencję do rangi konwentu.

W 1939 r. Niemcy zajęli bernardyńskie gmachy, a zakonników wysiedlili. W przerobionym kościele umieścili stajnie i garaże. O. Pankiewicz ukrywał się na cmentarzu św. Wincentego w pobliżu klasztoru. Aresztowany i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie też poniósł śmierć w komorze gazowej 18 VII 1942 r. Z odzyskaniem niepodległości  w 1945 r. Ojcowie Bernardyni wrócili do Łodzi. Objęli jednak w gmachu gimnazjalnym tylko sutereny i parter, bo wszystkie piętra władze polskie przeznaczyły do użytku szkolnictwa państwowego, zawierając z klasztorem umowę dzierżawną. Tak było do 1989 roku, kiedy Ojcowie Bernardyni  odzyskali budynek.

 

 

 

HISTORIA PARAFII ŚW. ELŻBIETY W ŁODZI

Parafia św. Elżbiety Węgierskiej i bł. Anastazego Pankiewicza w Łodzi - rzymskokatolicka parafia w dekanacie Łódź-Stoki archidiecezji łódzkiej. Leży w północno-wschodniej części miasta, z siedzibą przy ulicy Błogosławionego Anastazego Pankiewicza 15 (do 14 marca 2007 przy ul. Spornej 71/73, kiedy to na wniosek księdza proboszcza o. Metodego Kornackiego, potwierdzony wolą parafian w postaci ponad 500 podpisów, Rada Miasta Łodzi zmieniła nazwę odcinka ulicy Spornej, przy którym znajduje się kościół i klasztor na nazwę obecną, upamiętniająca pierwszego łódzkiego męczennika).

Parafia erygowana została 20 listopada 1974 przez biskupa Józefa Rozwadowskiego. Przy kościele znajduje się klasztor Ojców Bernardynów oraz prowadzone przez Ojców katolickie liceum ogólnokształcące i gimnazjum.

Budowę kościoła rozpoczęto w 1932, z inicjatywy o. Anastazego Pankiewicza OFM. Autorem modernistycznego projektu kościoła był architekt Wiesław Lisowski. Świątynię poświęcił 30 października 1932 biskup Wincenty Tymieniecki. Podczas II wojny światowej Niemcy ze świątyni zrobili magazyn i stajnię dla koni, dlatego też w 1945 kościół został poświęcony po raz drugi.

Do parafii należą ulice: Boya Żeleńskiego, Bracka (numery nieparzyste 25-55), Brauna, Brzeska, Chryzantem, Czeremoska, Głowackiego, Harcerska, Libelta, Łomnicka, Nowopolska, Oblęgorska, Obrońców Westerplatte (numery 6 a i 7), Organizacji WIN (numery nieparzyste 27-81), Oświatowa, Bł. O. Anastazego Pankiewicza, Emilii Plater (numery nieparzyste 1-15/19), Popularna, Produkcyjna, Przemysłowa (numery 1-28), Reja, Setna, Smutna (numery parzyste), Sporna (72-78 i 79-89), Starosikawska, Staszica, Strykowska (numery 20-47), Sucharskiego, Ściegiennego, Widok (numery parzyste), Wojska Polskiego (numery parzyste 82-188 i nieparzyste 81-185), Zmienna